Çocukluğunda her yaz köye giden çocuklardan olamadım. İlk kez iki yaşında bilinçsizce kat etmişim memleket yollarını.. Şuurum yerimde bir şekilde gidişim on iki yaşıma tekabül eder.
Sonrası da on yedi yaşım çileli başım.. Yirmi altı yaşım arabada yatışım...
Gülmeyin yahu son gidişimde hakikaten arabada yattım ama tercih meselesi değildi mecburiyetti.
Neyse, her sene köye gitmeyip de metropol yolları taştan takılınca ottan böcekten korkar oldum.
Köye gidince derin bir nefes alamıyorum, şimdi nereden ne çıkacak diye diken üstünde geziyorum. Ota değsem kaşınıyorum. (Tüm ot çeşitlerine alerjim varmış bu yaz öğrenmeye vakıf oldum.)
Börtü böcek görsem hoplayıp, zıplıyorum. Bir de çığlık attığım vakitler var ki bizimkilerin beni aile üyeliğinden men edesi geliyor.
Ne yapayım gitmeyince, görmeyince köy kızı olamadım. Bina seviyorum, arada yeşiller, karşıda deniz olsun istiyorum. Geçinip gidiyorum.
Yazarın notu: Düğün sebebi ile gittiğimizden bir odada beş bayan yatacaktık. Ancak odada horlamayan tek kişiydim. Oda Trt Yurttan Sesler korosundan halliceydi. Birinin horultuyu kestiği yerde diğeri nağmeli bir şekilde giriyordu. Aklımı oynatmamak adına gittim arabada yattım. :)
Notun notu: Resimdeki şahıs ben, mekan ise Ordu Yoroz Tepesi'ne tırmanış yolunun başı, aklı selim bir gününüzde gökyüzü de açık ise bir çıkmayı deneyebilirsiniz. :)
