44. Gün: Herkesin herkese ismi ile hitap ettiği bir iş yerinde çalışıyorum.

Hanımlar-beyler falan hep zarar ziyan, hep kelime israfı... Ne gerek var öyle şeylere deyip toptan atmışlar onları bu cağnım plaza insanları.

Daha önce çalıştığım iş yerlerinde hiç böyle bir laubaliliğe denk gelmemiştim. Sadece bizim iş yerine mi özel bir durum yoksa başka yerlerde de var mı bilmiyorum.

Ama 50 yaşındaki adama "Ahmet" demeye de bir türlü alışamıyorum. Ailemden aldığım terbiyeye ters bir kere benim.

Her gün bir dikkat hali, aman abi abla falan derim bir de yanlışlıkla

plazasal linçe kurban giderim sonra...

Neyse en büyük derdimiz bu olsun. Ne yapalım.

Applesodaa.

Yazarın Notu: Resim bizim ofisten, leoparlı şalın olduğu sandalye benim. :)

35. Gün: Belirli bir hitap şekli edinemiyorum.

Resmen ağzımın kopyala, yapıştır özelliği var.

Mesela bir kişi bana kuzum derse bende aynısı söyleyerek karşılık veriyorum.

Canıma canım, kankaya kanka, panpaya panpa, balıma balım...

Karşıdaki kişi ne söylerse bende aynı şekilde cevap veriyorum. Oysa canım demeyi hiç

sevmem, ama karşımdaki kişi söyleyince istemsizce 

aynısıyla karşılık veriyorum.

Ağzımın ayarı olmadığı zaten malumunuz da bir de böyle seviyesizleşmese bari...

Beni de böyle kabul edin artık.

Ne yapayım gari.

Applesodaa.