Canına yandığımın memleketinde ruhen ve bedenen sağlam bir birey olarak bir günü atlatmak
bile başlı başına bir mucizeyken, endişelenecek dertler saymakla biter mi?
Her gün bir kara haber...
Gün geçmiyor ki; akla hayale gelmeyen, dimağımızın almadığı bir
vahşet haberine uyanmayalım.
Hal böyleyken bakmamak, okumamak da çare değil ama ben dayanamıyorum...
Artık midem almıyor. Televizyonu es geçtim zaten haber saati hayatta açmam.
Ama şu gazetelerden kaçamıyorum. Ne kadar kaçınsam da bir
yerde elime geçiyor.
Dün annemlerde otururken bir baktım babam gazete alıp gelmiş.
Şöyle bir bakayım dedim ama üçüncü sayfadan öteye gidemedim. O gazeteler tüm
umudumu, insanlara olan inancımı, güvenimi, içimdeki yaşama hissini herşeyi alıp götürüyor benden.
Çaresi bu değil belki ama benim kendime bulduğum çözüm bu, bakmıyorum, okumuyorum.
Haberleri kesinlikle izlemiyorum. Yoksa bu olanlar kulaklarımdan kan getirecek
biliyorum..
Applesodaa.
Not: 52 haftalık çelıncın bu haftaki konusu "Sizi geren, endişelendiren bir şey." idi.
