16. Gün: Kek yapmasını çok severim fakat yemem!

Kek yapmayı severim.

İlk kez annem düzgün bir şekilde kek pişirmeyi öğrettiğinden

beri de bir tek keki bile ziyan etmişliğim

yoktur.

Tarifi aklımın en derin noktalarından birine saplanmış vaziyettedir.

Her şeyi unutsam o kek tarifini unutmam. :)

Ama kek yemem.

Şimdi yaptığım kekler güzel olmuyor da ondan yemiyorum sanmayın.

Keklerim çok güzel oluyor. Hatta misafirliğe gelmeden

önce arayıp, "Kek yap, geliyoruz." diyen güzel insanlar tanıyorum.

Bunlara rağmen kendim de yapsam, başkası da yapsa

kek yemeyi katiyyen sevmiyorum.

Sadece meyveli top kek yerim. :)

O kadar ev yapımı şahane, nefis kendi keklerim dururken ben neden böyleyim

hiç bilmiyorum.

Günaydınlar Applesodaa..

2. Gün: Evlenmeden önce daha çok görüşüyorduk.

Sevgili kocamla güzide evliliğimizde iki yılı geride bıraktık geçtiğimiz günlerde...

Yalnız başıma evde oturduğum akşamlardan birinde derin düşüncelere dalmışken sevgili

olduğumuz vakitlerde daha çok görüştüğümüzü fark ettim.

Niye görüşemiyoruz diye sorarsanız, kendisi hastahanede çalıştığı için nöbet sistemleri var.

Haftada en az bir kere gece nöbetine gidiyor.

Evlenmeden önce yaşadığımız sosyal çevreden çok uzakta ikamet ettiğimiz için de

arkadaşları ile görüşmek istediğinde eve gelmesi gece yarısından sonrasını

buluyor.

Hastane nöbetleri, arkadaşları ile halı saha maçları, şehirler arası katılmamız gereken

düğünler, benim kızlarla buluşmalarım derken haftada üç akşamı beraber geçirebilirsek

kâr sayıyoruz.

Bu kadar çok yazdığıma bakıp da konudan şikayetçiyim sanmayın.

Hem özlemek çok güzel, hem de istediğimde kendimle

baş başa kalabilmek çok güzel.

Evliliğin en sevdiğim yanlarından biri oldu bu alan özgürlüğü.

Velâkin ben ne kadar şikayetçi olmasam da; hem ailemiz hem de çevremizdeki arkadaşlarımız

ya mutsuz, yahut da benim evde hep yalnız başına bırakılan kadın olduğumu

düşünüyor.

Oysa ki ben; kendimi seviyorum, kendimi dinlemeyi, kendimle kalabilmeyi.

Kocamı da seviyorum tabii, görüştüğümüz zamanlarda. :D 

Sevgiler Applesodaa.

Cumalar candır, gerisi heyecan...

Upuzun bir aradan sonra yeniden "Cumalar Candır" yazısı yazıyorum, yani heyecanlıyım.

O zaman hadi başlayalım.

• Haftanın ilk iki gününde kuzenimi evlendirmek sebebiyle Ordu'daydım. Düğün; düğün gibi değildi. Gelin; gelin gibi değildi. Damat; benim tanıdığım gibi değildi. Yıllardır tanıdığım adamı aslında hiç tanıyamamış olduğumu anladım geldim.
• Hepi topu üç gündür çalışıyor olmama rağmen haftanın gidişatı don lastiği gibi uzadı gitti, bir kopmadı. Beş gün çalışacak olsam bu hafta cinnet geçirmem işten bile değilmiş.
• İşe geldim geleli, İngilizce dokümanlarda boğuluyorum. Hayır benim İngilizce'm de iç güveysinden hallice... Doküman dediğim de adeta bir ansiklopedi 200 sayfa... Resmen çekilecek çilem var.
• Evdeki sinek istilasına bir nokta koyduk sanıyorum. Ordu'dan döndüğümde pencere önlerinde olmak suretiyle toplu intihar ettiklerini gördüm. Allah taksiratlarını affetsin. Başka bir haşarat türü evi basmaz inşallah, amin.
• Dün yağan yağmurda bir damla ıslanmadan eve varmayı başararak kendi kişisel tarihimde bir dönüm noktasına imza attım. Allah'ın sevgili kuluyum vesselam. :)
• Hayatımın bir başka cephesinde yeniden bir misafir tarafından ekilme durumu yaşadım. Resmen misafirlerimin kafası güzel. Bizi niye çağırmıyorsunuz minvalinde triplerine "Ay canım buyurun cuma günü kalmaya gelin." dedim. Önce gelmeye, sonra gelmemeye karar verdiler. (Ya sabır Allah'ım.) Bende tavukları dolaba koydum, börek tepsinini kaptığım gibi ofise getirdim, afiyetle yedik. Bilmem sinirimi bu tavrımdan anlayabildiniz mi?
• Taşınmak için ev arama çalışmalarına başladım, resmen şehir merkezine taşınacağız. (Oley! Yazar Tuzla'da oturduğunu bir daha belirtme ihtiyacı duydu.)
• Tatil için konaklama parasının bir kısmını şimdiden kenara koyabildim. Tatil dileğime canı gönülden katılan tüm güzel insanlar, sizi kocaman kucaklıyorum.
• Applesodaa cuma haberlerini sundu, saygılar.

Şu başıma gelenler...

Evlilik denilen müessesesinin kendisi mi ilginç olaylar mıknatısı yoksa sorun bende mi bilemiyorum.

Buyurun analiz edelim. :)

Geçtiğimiz yıl evimi nereden geldiği ve de nereye gittiği belli olmayan karıncalar işgal ettiler. Sanırsınız benim ev onların göç yoluna kondurulmuş. Mutfaktan girip yatak odası istikametine doğru seyahat ediyorlar. Ne kadar istemesek de göremediğimiz anlar oluyor eziyoruz, veyahut açtığım her kapağın altından çıkıveriyorlar diye tırlatma noktasına gelmiştim ki 

kendileri ile yollarımız ayrıldı. 

Öylece ne olduğumu da anlayamadan bir karınca sürüsü geldi ve de geçti.

Bir gün kapıyı sabah kilitleyip çıktım. Akşam geldim eve giremiyorum.

Sanki başkasının anahtarıyla açmaya çalışıyormuşum gibi kapıda sarsılmaz bir duruş var ki

görmeyin. Kocam da hastanede nöbette olduğundan öylece bakakaldım kapıya.

Neyse ki internet var da en yakın çilingiri imdada çağırdım.

Babam yaşındaki çilingir bana "Kilidin dili düşmüş abla." diyerek açıklamayı yaptı ve de kapıyı açtı.

Dedim ki kapıya" Be hey insafsız, sabah bir şeyciğin yoktu da akşama ne oldu sana?"

Cevap vermeyerek sarsılmaz duruşunu korumaya devam etti.

Karıncalarla yaşadıklarımız da yetmemiş göreceğim varmış ki,

bu sene de sinek istilasına uğradık. Lakin öyle böyle değil her odada, her yerde, tavanlarda

benek benek duruyorlar küçük sinekçikler. Mide bulantısını falan da geçtim de nereden geliyor bu

mahlukların kaynağı diyerek ardiyesinden kilerine bütün evi taradım ve ne göreyim; banyodaki su giderini istila etmişler. (Oysa ki ben bir mercimek paketi falan sineklenmiştir diye kendimi avutuyordum.) Her yeri pir-ü pak temizlesem de evi sineklerle paylaşma olayımıza bir son veremedik. Yazıktır günahtır diye bir şişe fısfıs alıp üstlerine de sıkamadım.

Öyle geçinip gidiyoruz şimdilik.

Applesoda evden bildirdi.

Israrcı bir misafir durumu söz konusu...

   Bugünlerde bizim evin misafir potansiyeli çok yüksek. 

   Sürekli birilerinin bir gelmek isteme durumu var. (Bu da nasıl bir cümle olduysa.. Neyse idare ediverin.)

   Kendi evimize geçtiğimizden beri zaten insanlar "Ay, bir gelip göremedik." minvalinde cümleler kuruyorlar.

Ah be ablacım be.. Gelme ne olacak. Bütün hafta iş yerinde tuvalete gidecek vakit bile bulamadan çalıştığımı biliyor musun? Haftada en az iki kere mesaiye kaldığımdan haberin var mı? Mesaiye kalamadığım zamanlarda da bilgisayarı eve taşıyıp akşamı mail kutusunun başında geçirmeme ne diyorsun?

   Ben bu kadar canımdan bıkmışken, kocama güler yüz gösterecek halim kalmamışken, akşamları depresyonlardan depresyon beğenirken kusura bakmayın ama fırını bile olmayan şu evimde misafir ağırlamak istemiyorum.

   Tabii bunları yüksek sesle dile getirsem gelinlerin yüz karası ilan edilip, toplumdan dışlanırım. Bende bu sebeple dişimi sıka sıka "Buyurun!" diyorum. "Buyurun, buyurmaz mısınız?"

   Hal böyleyken bir şahıs arayıp "Canım yarın sana ikindi çayına gelelim." diyor. O bahsettiği tarih 1 mayıs, işçi ve emekçi bayramımız 1 mayıs... Resmi tatil ya ben evdeyim, hiç bir işim de olamaz zaten o günü bulmuşken aman gelin.

   Ben dişçi randevum olduğu için sabah kahvaltısına gelin, öğleden sonra evde değilim dedim. Ne oldu peki, gece birde aldığım bilgilere göre iptal oldu gelmediler.

  Bir hafta sonra bir cuma akşamı sana çaya geliyoruz diye tekrar aradılar. Bir takım hazırlıklar yapıp, oturup bekledik. Aradılar iptal ettiler.

  Bir hafta sonra bir salı günü arayıp "Akşam evdeysen sana çaya gelelim, ama hazırlık filan yapma, gerek yok." dediler. Tam o anda tepemin tası attı ve "Siz kimsiniz?" dedim. O da bana kafileyi saydı.

  İçimden bir "Ya sabır!" çekip, "Peki." dedim, "PEKİ!"...

  Akşamüzeri arayıp tekrar iptal ettiler.

  Şimdi soruyorum size, yeterince sabırlı davranmamış mıyım? Allahın verdiği üç hakkı da tükettiklerine göre, bir sonraki aramalarına "Lanet olsun, gelmeyin ulan gelmeyin. Sayenizde bana geldiler zaten!" deme hakkım yok mu?

   Bu yaptıklarını çok normal bir davranış gibi görmelerine mi kızayım? Her buldukları fırsatta bizim eve damlamak istemelerine mı kızayım?

   Yorgun ruhuma, bitkin bedenime, 26 yaşımda hayatımdan bezdiğime mi yanayım.

   Ne yapayım?

Kasvetli pazartesi...

• Selamlar Casperler... 
• Yine uzun bir ara vermiştim ki, birden kalktım geri geldim. Zaten yıllardır yazarım, uzun uzun verdiğim aralarımla meşhurum kendi çapımda sanıyorum.
• Camdan bakınca dışarıda ısıtmasada sıcak bir aydınlık yayan güneşin varlığını görebiliyorum. Oysa ki içimde kış mevsimi rüzgarları uğulduyor.
• Sanırım depresyona girdim. Ara ara girip çıkıyor da olabilirim. Benim bu hallerimden eşime fenalıklar geldi onu da belirteyim.
• Yeni bir iş, yeni bir mutluluk getirmiyormuş. Tecrübeyle sabit. Bünyemin işe alışamaması, işe gidip gelmek istemeyişlerim vs. derken bende bir sinir hali, bir halsizlik, bir yorgunluk. 
• Geçen perşembe sırf bu isteksiz hallerimden hasta oldum sanıyorum. :(
• Ne olacak benim halim, şu anda bilmiyorum. İçimde hep "Yine mi mutsuzuz, yine mi kasvet..." sözü dolanıyor. ("Yine mi güzeliz, yine mi çiçek." sözünü kendi ruh halime uyarladım.)
• Ah bir de kıyafet sorunsalım var ki sormayın. Eski iş yerimde hep fazla "casual" bir tarzda giyindiğimden sanırım, buranın resmi hallerinden bana afakanlar basıyor. Gerçi burada da aslında resmi giyinme zorunluluğu var diye bir bilgi yok. Lakin işte herkes resmi giyinip de ben öyle salaş salaş takılınca çirkin ördek yavrusu gibi göze batıyorum.
• Ay ama ne yapayım yani; sabah uykusu mu, yoksa biraz erken kalkıp giyinip kuşanmak mı deseler bana her seferinde sabah uykusunu seçerim net.
• Neyse bu giysi işi elbet bir sona ulaşacak, ya benim tarzıma şirket uyacak, yahut ben asimile olacağım. (Allah muhafaza..)
• Neyse geçelim buraları... Son zamanlarda kendimi paspas örmeye verdim. İlk deneme olarak kendime ördüğüm paspas biraz yamuk olmakla beraber şu an banyo zeminininde yatıyor. :) İkincisi hediye olacak. Örmeye devam...
• Bu arada ilk kez bu yıl izlediğim filmler ve özellikle okuduğum kitaplar için yazılar hazırladım. Yıl sonuna kadar güncelleyeceğim ve yıl sonunda emrinizdeyiz efendim. :)
• Sanırım yazarak biraz depresyonumu azalttım. Şimdi gideyim de bir kahve içeyim. Öğlene kadar boşum nasıl olsa. :) Kurumsal çalışma takvimi  böyle geniş oluyormuş...
• Hepinize sevgiler Casperlar. Applesodaa depresyonik ofisinden bildirdi.

Bi ara...

Ramazan gelmeden diyorum...

Bi ara birleşip, benim evi bir temizlesek mi?

Şaka şaka.
Buraya yorum yazmaya üşenen Casperlar, taa Tuzla'ya benim evi temizlemeye gelecek değil ya.

O değil de, benim evi kim temizleyecek sahi?
Şu cam silme ve perde yıkama işini başkasına devretsem..
Gerisini ben yapacağım ya gerçekten, söz veriyorum.
:)

Onu da geçtim de perdelere bakınca; "Hmm yıkanacak olmuş bunlar, hep gri gri..."
dediğim gün (geçenlerde bir hafta sonu) anladım ki ev hanımı olmak yolunda
bir kilometre taşını daha geride bırakmışım ben.

Kızçeler, annelerinizi üzmeyin..
Onlar yapılacak bu işler diyorlarsa bir bildikleri vardır.
Tecrübeyle sabit.

Kolaylar gele hepimize.
O temizlik bi ara yapılacak. Bi ara..
:)

Applesodaa.

Pazartesileri hiç sevmem!

• Günaydın gün ışıklarım, casperlarım! :)
• Şehirler arası seyahatle geçen bir hafta sonunun ardından, gözlerim pazartesi sabahına açılmayı reddetse de bir şekilde geldim, şimdi işteyim.
• Bizim Tuzla'da ailelerimizin Üsküdar'da oturması sebebiyle yapmış olduğumuz bu hafta sonu yolculukları beni benden alıyor. Bu işe başka bir çözüm bulmamız lazım, zira bünyem buna dayanamıyor...
• Baharın gelip kapıya dayanması ile beraber gün ışığı camlara vurunca daha bir kolay kalkarım sanmıştım. Lakin tembel; kışın da tembel, yazın da tembel... 
• Şimdilerde iki endişem var, birincisi; düğün sezonunun açılmasına müteakip çeyrek altın almaya para yetiştirememek. İkincisi ise yaklaşan Ramazan... 
• İlk kez bir Ramazan boyunca kendi kendime kalkıp sofra kuracağım, kaldıracağım. Bu Ramazan benim de idare etmem gereken kendi evim olduğundan çok endişeliyim. Hele ki bir de akşam yemeklerine çare bulamamışken ben sahurda ne pişireceğim derdi şimdiden sardı beni... En iyisi mi ben şimdiden sahur için bir yemek listesi hazırlayayım.
• Erken kalkan yol alır demişler, ben şimdiden planlamaya başlarsam Ramazan-ı Şerif'i de hayırlısı ve de gönül rahatlığı ile atlatabilirim sanıyorum.
• Şimdi ikincisi tamam da bu ilk problemim ne olacak benim? Evlenmeyin yahu! Ev aldım, borcum boyumu aştı. Ben bütün bunlara nasıl yetişeceğim? Beni de düşünün azıcık ama değil mi? 
• Neyse canım hayırlısı ise evlenin, ona da yetişirim bir şekilde inşallah. :)
• Hafta sonu haberleri ve de benim şahsi problemlerimi de görüştüğümüze göre artık çalışmaya başlayabiliriz.
• Gözlerinizden öperim, Applesodaa! :)

Cumalar candır, gerisi heyecan!!!

Mübarek cumanın tam orta yerinden bildiriyorum;

mesainin bitmesine az kala sizlere bir selam etmeden gidesim gelmedi.

Kendi kendimi enerjik olmaya telkin ediyorum.

Zira yarın akşama misafirim var.

Bu da demektir ki sabahtan kalkılıp ev dip köşe temizlenecek, çamaşırlar yıkanıp-kurutulacak.

Üç çeşit yemek yapılacak.

Misafir gelmeden önce ev temizliği yapmanın gerekliliğini hiç anlayamamıştım,

taa ki evlenip, evimin hanımı olana kadar (sadece akşamları da olsa ev hanımı, ev hanımıdır).

Ne de olsa misafir gidince ev daha beter olacağından,

annemin evinde söylene söylene iş yapmayı

görev edinmiştim.

Lakin artık bende biliyorum ki; misafir gelecek ise o ev temizlenecek.

Türk kızı olmaktan mıdır, hamurumuzu annelerimiz böyle yoğurduğundan mıdır?

Yoksa bu toprakların havasından suyundan mıdır bilmem??

Artık bildiğim şey misafir geleceği zaman ev temiz değilse,

yüreğimin orta yerinin sıkıntılara gark olduğudur.

Misafirler arada bir teşrif ettiğinden, bizleri temiz pak hatırlasınlar isteriz.

Annelerimizden böyle gördüğümüzü bilsinler, 

gönül rahatlığı ile ikramlarımızı yiyip, içsinler isteriz.

Maddeleri çoğaltmak mümkün olmakla beraber,

annem gibi olmayacağım dediğim tüm zamanların üzerine

şimdi tam annem gibi oldum. :)

Türk kızı olmak kolay değil vesselam, misafire hürmet ve hazırlık etmek 

genlerimize işlenmiş bir kere azizim. :)

Öyleyse ben bir koşu evime gideyim.

Bu akşam dinlenip güç toplayayım, yarın ölümüne yorulacağım. :)

En piri pak yanımdan kocaman sevgilerle..

Bol misafirli hafta sonlarınız olsun...

(Ben misafiri tek başıma ağırlayacak değilim ya... Sizde çalışın..)

:)

Applesoda, en hamarat ev hanımı cuma haberlerini sundu...

Not: "Annemin evi"... Dikkat ettiyseniz eğer söylemesini geçtim, dilime değmese dahi yazması bile kalbimi sızlatıyor.

Nerelerdeydim?

   Uzunca bir zamandır buralara gelemedim. Her gün blogun kontrol panelini açıp, kimler uğramış diye baktıysam da yazamadım.

 Yoğunluktan olduğu zaten aşikar, lakin gelemediğim bu sürelerde yazmanın benim için ne ifade ettiğini de sıkça düşündüm.

 Dün akşamüzeri metroya yürürken en sonunda kararımı verdim. Yazmak; insanın kendini ifade etme biçimlerinden biri olsa da benim için yazmak,  aynı zamanda paylaşmak demek. Bir de yazmanın taşırma hali var içerimde, biriktirip biriktirip de artık içimde tutamadığım o anlarda taşırıyorum içimdeki dünyayı yazarak.  

  Bunca yoğunluk bana yaramadı. Çok felsefi konuşmaya başladım. :)

 Onca yıldır buralara içimi döküp, ruhumu saçıp, kendimden bahsettiğimden kimi zaman neyi yazıp, neyi yazmadığımı anımsayamıyorum. 

   Bu girişin gelişmesi de şu ki; bahsettim mi bilemedim ama şu anda çalıştığım firmada satış ekibinde yer almaktayım. Yeni yıla müteakip satışlarımız çok şükür elhamdülillah tavan yaptı. Satmak iyi güzel ve hoşta, sattıktan sonra başlayan bir dökümantasyon işi var ki, evlerden ırak casperlar. Şu sıra sattığımız tüm işler için ofisçe oturmuş kırtasiye işi yapmaktayız. :)

   Bu arada en sonunda aradığımı buldum galiba, bu şirket dördüncü iş yerim olmakla beraber şimdiye kadar en mutlu olduğum yer ve de beni en tatmin eden iş de burada yaptığım. Bilgisayar programcılığı okuğumu şimdi bir hatırlayalım. Buna rağmen ilk işim çağrı merkezi idi. Sonrasında yazılım şirketine geçsem de, onlar bendeki çene potansiyelini farkedince marketing işleri de bana kalmıştı. Sonrasında dünyanın en basit işini yapayım, asistan olayım dedim. Dedim ama kime dedim? Bir kere hiç basit bir iş değilmiş. İkincisi de kendimi yine satışta bulmuştum. Son olarak anladık ki satış benim işim! :) Bu yılın ilk iki projesini satmama müteakip göğsümü gere gere yürümeye başladığım doğrudur. :)

   Neticede gelemediğim şu vakitlerde gündüzleri iş kadını, akşamları ev hanımı olmak ile meşguldüm. Şimdi bir yığın iş dağ olmuş beklese de, yazmanın taşırma halindeyim şu an... Bir gelip içimi dökmem gerekiyordu canlarım.

   Tekrardan gelene kadar beni özleyin.

   Applesoda iş dünyasından son gelişmeleri bildirdi.

   Sevgilerle.

   Not: Büyüdüm de iş kadını bile oldum. :) Zaman ilginç bir kavram....

Bugünlerde ben...

Bu hafta her sabah; çok kar varsa işe gitmeyeceğim diye kalktım.

Kar yoktu, işe gitmek zorunda kaldım.

Beynimde her sabah "Olamaz yine sabah oldu, yine kar yok!" çığlıkları yankılanıyor.

Tükenmişlik sendromuna yakalandım galiba, tatil istiyorum!!!

Bu hafta sonu sevdiceğim çalışacağından, bendeniz mâbadımı itina ile koltuklara yayacağım.

Biraz dizi izlerim, biraz örgü örerim.

Casperlarım size söylemeyi unuttum, her kış bir hobiye merak sardığımı iyi bilirsiniz.

Bu kış yeni bişey denemek istemedim. Örgüye geri döndüm.

Bir kaç çeşit ip aldım, çok tatlılar, rengarenk. :)

Şimdi sarhoş yolunu şaşırdı modelinden bir atkı yapıyorum kendime. :)

Bir ara da izlediğim kore dizilerini yazayım diye düşünüyorum.

Artık listesini bir tutayım bence. :)

Gözlerinizden öper, çalışmaya giderim.

Applesodaa.

Koşuyolu'ndan bildirdi.

Saygılar.

Oldu en sonunda oldu!

Çok ama çok uzun zamandır istemiş olduğum sinemaya gitme işini

nihayet dün gerçekleştirebildik. :)

Lakin hafta içi gitmesek daha iyi olabilirmiş sanırım. Zira sabah kendimi yataktan

sürükleyerek kaldırdım...

O sefil sürüklenme halimin üzerine

44 km. yol gitmiş olsam da, şu anda sizlere gözüm kapalı yazıyorum canlarım.

Bu arada üç haftadır evde temizlik yapamadım. Her yer toz içinde...

Benim içimse sıkıntılar içinde bu durumdan ötürü.

Lakin bu hafta da cumartesi çalıştığımdan, pazar da annemlerle gün toplantısı olduğundan

(hangi akla hizmet girdimse ben o güne) temizlik işini bir başka bahara

bırakmak durumunda kalacağım sanırım.

Bir ara diyorum casperlar toplanıp gelseniz de benim evi bir temizlesek mi? Ne dersiniz?

Applesodaa sabah haberlerini sundu.

Saygılar.

Güzdüz iş kadını, akşam ev hanımı...

Malumunuz bir süre önce evlendim.

Henüz 2,5 ay olsa da ben 2,5 yıldır evli gibi hissediyorum kendimi....

İlk haftalarda neyi ne zaman yapacağımı şaşırsam da şimdilerde

biraz aklıma da kendime de sahip olabiliyorum. :)

EKBS 1: Bu akşam ne pişireceğim?

Evlendim evleneli şu yemek mevzusunu bir çözemedim gitti.

Yemek yapmayı bilirim, iyi de bilirim, lakin akşam olup da evin yoluna düşünce

"Ay Allahım Allahım, ben pişireceğim bu akşam!" diye düşünmekten

menapozlu kadınlar gibi ter basıyor beni.

Sanki bütün yemek tarifleri aklımda uçup gidiyor.

EKBS 2: Pişirsem bir, pişirmesem bin dert!
Yemek pişirmesem; aç kalacağız. Pişirsem; ziyan olacak.
Beş kişilik evden, iki kişilik eve transfer olunca
yemeklerin ayarını da tutturamaz oldum.
Azıcık pişirme konusunu çözemedim; bazen artıyor, bazen yetmiyor. :(
Sevdiceğim de her akşam yemekte evde olmadığından, kalınca kalıyor.
Hal böyleyken ne yapsam olmuyor, olmuyor.

EKBS 3: Yıkanarak çoğalan çamaşırlar!

Ödeye ödeye bitiremediğim borç çilesinden sonra şimdi başım çamaşırlarla belada!

Yıkandıkça çoğalıyor sanki kirli sepetinin nüfusu.. :(

"İki kişinin nasıl bu kadar çamaşırı olur?" sorusunun cevabı hala meçhul.

EKBS 3.1: Bir nevresim seremonisi.

Bu madde üst maddenin içeriğine dahil olmakla beraber

problemin yarısını oluşturuyor da olabilir.

Gelen-giden-kalanlara müteakip nevresimler çıkarılıp kirli sepetine atılıyor.

Sonra kirli sepetinin hali perişan, ben perişan, kimse yok iki mandal uzatan...

O nevresimlerse beni benden aldılar. 

Bütün takımlarımın çarşafları farklı renk, başlayacağım böyle estetik görünüşe...

Bir nevresim iki postada yıkanıyor bu durumda.

Gerisini uzatmaya gerek yok, siz beni anlarsınız canlarım.

EKBS 4: Temizlemeli mi temizlememeli mi?
Evi ne zaman temizlesem misafir geliyor.
O saatten sonra evin temiz olmasının bir anlamı zaten kalmıyor.

Evi temizlememe işini denedim geçenlerde, iki hafta geçti ne gelen ne giden...
Dedim bir temizlik yapayım artık, pisliğe karışacağız.
Temizliği yaptım, ertesi sabah (sabah namazından da önce hatta) kapıda misafir.
Bu işte de bir Murphy seziyorum lakin, kanıtım yok. :(

EKBS 4: Evlilik, bir çözemediğim olaylar silsilesi...

EKBS 4.1: Vaka 1 - Turşunun iyisi pet şişeye yapılmayandır.
Tam temizliği-yemeği yapmış, huzura ermiş, kocamı beklerken
dedim bir turşu çıkarayım. Ah demez olaydım!
İlk kez pet şişeden turşu çıkaracağımdan olayın mevzuatını da bilmiyorum.
Kapağını açarak işe girişeyim dedim ki....
Kapağı azıcık çevirmemle birlikte kapak tavandan sekti,
turşu suyu boyumu geçti, duvarda biber yaprakları...
Tam "perişanım şimdi" anı.
Sonrası...
Sonrası yer sil, duvar sil falan filan....

EKBS 4.2: Vaka 2 - Buzdolabımın etiketi alıp başını gitti mi?
Evde mevlüt okuttum. Yeni evliyim ya evimin bereketi olsun dedim.
Başıma ne geldiyse şu iyi niyetimden zaten...
Mevlüt sonrası buzdolabının etiketinin yarısının yerinde yeller estiğini fark ettim.
Ya etiket alıp başını gitti.
Yahut bir insafsız amaçsızca söktü.
Bilemedim.

EKBS 4.3: Vaka 3 - Maşallah dediğim üç gün yaşamıyorsa...
Birde sevdiceğimin traş köpüğünün nedensiz patlaması var.
Tam bir önceki gün banyoyu düzenlemiş, herşeyi yerli yerine koymuşum,
sonra kapıdan banyoya bakıp ne güzel oldu diye düşünmüşüm.
Sonraki gün traş köpüğü patlasın...

İki buçuk ayda ev hanımı olmaya dair yaşadıklarım bunlar.
Lakin iyi yaptığım şeyler de var canım.
Mesela geçen akşam ilk kez kabak tatlısı yaptım.
Yiyen memnun, yiyemeyen bin pişman. :)

Gündüzleri iş dertleri, akşamları ev dertleri...
Hem çalışıp, hem evli olmak sürekli iş yapmayı gerektiriyor kanımca.
Ben gene iyiyim hem çalışan, hem anne olanlara
Allahtan sabır ve enerji diliyorum.

Applesodaa evlilik yolunda son gelişmeleri bildirdi.

Acemi ev hanımı yanımdan sevgilerle...

Not: "EKBS" - Evli kadının başlıca sorunu manasında yapılan bir kısaltmadır.
Notun notu: Pet şişeye kurulan turşu öyle pat diye açılmaz, önce kıyısına kenarına bir delik
açılarak gazı alınır.
Tavsiye: Nevresimleri tek renk alın, sonra çok ağlarsınız.